رعد

چشم در چشمهای من می دوخت ، با رخی زرد باز می خندید

در نگاه دلش هوا ابری ، كوهی از درد باز می خندید

اشك بر روی گونه اش غلطید ، قطهر قطره سكوت جاری شد

از زمین خار و سنگ می بارید ، در شبی سرد باز می خندید

كوچه های خیال تعطیل است ، مرگ در باغ بال و پر می زد

غنچه پیر ناله سر می داد ، غنچه ای فرد باز می خندید

خنده اش طعم تلخ تنهایی ، بازهم تلخ تر پر از غم بود

ابرهای دلش پر از باران ، رعد نامرد باز می بارید

ساحل سخت چانه اش دیگر ، روی امواج اشك لرزان شد

مرگ در كام خود فرو بردش ، قله درد باز می خندید

آسمان بهار ابری شد ، چكه چكه خزان فرو می ریخت

شهر در انحصار تنهایی ، روح  آن مرد باز می خندید